Św. Teresa z Avila - mistyczny doktor

Urodziła się 28 marca 1515 r w mieście Avila w Hiszpanii. Już we wczesnym dzieciństwie pragnęła pójść w ślady dawnych pokutników i pustelników. Jednak w młodzieńczym wieku zapomniała o swoich dziecięcych pragnieniach i zaczęła ulegać wpływowi otoczenia oraz pierwszym miłosnym fascynacjom. Surowy ojciec oddał więc dziewczynę na wychowanie do zakonu augustianek. Ten pobyt był iskrą, która na nowo ożywiła dawnego ducha i skłoniła ją do zastanowienia. Ale ciężka choroba zmusiła ją do powrotu do domu. Jednak w pamięci pozostał ślad i dziewczyna w wieku 21 lat wstąpiła do zakonu karmelitanek.

AZYL DLA WYGODNYCH PAŃ

Ku swojemu zdumieniu zastała wielkie rozluźnienie wśród sióstr. Prowadziły one życie towarzyskie, żyły wygodnie, na wzór wielkich pań, a bogatsze mieszkały w apartamentach. Wtedy to powstała w niej pierwsza myśl o reformie. Ale zaczęła znowu poważnie chorować, była bliska śmierci. W jej zapiskach można przeczytać, że została w końcu cudownie uzdrowiona za przyczyną św. Józefa. To zbliżyło ją bardziej do Boga. Po jakimś czasie zaczęła doznawać pierwszych widzeń Chrystusa. Był surowy i mówił: „ Nie chcę byś obcowała z ludźmi, ale z aniołami.” 1557 rok był przełomowy, wtedy to wzniosła się na szczyty przeżyć mistycznych. Wśród najwyższych uczuć szczęścia, doznawała też przerażających wizji piekła. Wstrząsnęło to nią do głębi, i stało się przyczyną całkowitej zmiany życia.

WROGOŚĆ I ATAKI

Jedną z pierwszych rzeczy, którą postanowiła dokonać, było przywrócenie surowej reguły zakonnej w klasztorze karmelitańskim. Jednak nie wszystkie siostry chciały się temu poddać. Buntowniczki robiły wszystko, aby udaremnić ten zamiar. Udało im się to, a Teresę przeniesiono do innej wspólnoty. Jednak nie rezygnowała ona ze swoich zamierzeń. W końcu uzyskała pozwolenie od papieża, by założyć w Avilla nowy zakon. Z czasem otworzyła ich więcej. W jednym z nich spotkała św. Jana od Krzyża, z którym się zaprzyjaźniła. Oboje postanowili przeprowadzać wspólnie dalsze dzieło reformy. Spotkały ich za to liczne ataki ze strony inkwizycji. Byli więzieni i stale kontrolowani. Oskarżano ich o samowolę i brak posłuszeństwa. Teresa jednak nie załamała się, prostowała oskarżenia i pisała nieustannie listy z prośbami do władz świeckich i kościelnych. Po wielu próbach udało im się oczyścić z zarzutów i uzyskać wolność. Mogli więc bez żadnych obaw kontynuować dalej swoje dzieło.

DOKTOR KOŚCIOŁA

Św. Teresa ma również wielkie osiągnięcia jako pisarka. Ma tytuł doktora kościoła, bowiem zostawiła po sobie dzieła, które można nazwać w dziedzinie mistyki „klasycznymi”. Doczekały się przekładów na niemalże wszystkie języki świata. Do najważniejszych należą: „Życie”, „Droga doskonałości”, „Twierdza wewnętrzna”. Zostawiła też po sobie liczne poezje i listy, do naszych czasów zachowało się ich 440.