Tadeusz Zych o partyzantce, "Odwecie" i "Jędrusiach"

- Chciałem, żeby ta książka była swoistym hołdem dla tych, którzy polegli - mówił Tadeusz Zych. Wydanie jest ilustracją życia przywódcy "Odwetu", a także udokumentowaniem jego działalności konspiracyjnej na terenie Tarnobrzega. - Kiedy wybuchła wojna, Jasiński jako jeden z pierwszych na terenie okupowanej Polski podjął taką działalność - zaznaczył historyk.

PARTYZANCI I ODWET

Jasiński już w październiku 1939 r. zaczął tworzyć tajną strukturę, która wkrótce przybrała nazwę "Odwet". Jego postać była kamieniem węgielnym organizacji, będącej wówczas fenomenem w skali kraju. Świadczyła o tym niezwykła więź,  łącząca wszystkich partyzantów, która pozwoliła im przetrwać nie tylko śmierć swojego twórcy, ale także dotrwać do końca wojny. Środowisko "odweciarzy" było tym, które od początku do końca trzymało się razem.

Innym dowodem na niezwykłą prężność "Odwetu" było wydawanie tajnej gazetki pod tą samą nazwą, która wychodziła przez całą okupację. Była ona pierwszym pomysłem Jasińskiego.  Innym potwierdzeniem wielkości założyciela "Jędrusiów" było to, że nie koncentrował się tylko na walce zbrojnej z okupantem, ale kładł również nacisk na kształcenie intelektualne swoich podopiecznych.

FOTO Z WALKI

Książka Zycha została opatrzona licznymi zdjęciami, prezentującymi różne okresy życia Jasińskiego - od dzieciństwa, poprzez młodość, aż po ostatnie dni. Są ukazane także fotografie przedstawiające życie codzienne oddziału, pokazujące jego członków w różnorakich sytuacjach - od śmiesznych po intymne. Obrazują one dobrze, na czym tak naprawdę polegała partyzantka.

Wielką pomocą w powstaniu publikacji przysłużył się zmarły przed dwoma laty Tadeusz Szewera, najmłodszy żołnierz Jędrusiów. Książka w dużej mierze opiera się na jego wspomnieniach oraz materiałach archiwalnych, które udostępnił. Niebagatelną rolę odegrały także rodziny byłych "odweciarzy" oraz nieliczni pozostali żyjący świadkowie i członkowie organizacji.

Sobotnią prezentację zakończył występ Kazimierza Wiszniowskiego, syna jednego z nieżyjących już żołnierzy "Jędrusiów". Pan Kazimierz przeczytał jeden ze swoich wierszy, dedykując go ojcu zmarłemu w Oświęcimiu.