Wodecki i Mastyło pokazali stalowowolanom piekło (fotoreportaż)

Publiczność wypełniła salę prawie do ostatniego miejsca. Zaczęło się od grzmotu pioruna. Nie bez powodu. Był zapowiedzią mającego niedługo wejść na scenę Belzebuba, który mamił obietnicami sławy młodego artystę - Istvana. Później była muzyka, bardzo aktualne dziś dialogi i strzały z pistoletu. Obok Belzebuba, w którego wcielił się Wodecki pojawiły się skaczące po lożach, tańczące na scenie i grające na instrumentach diabły. Mastyło, muzyk pochodzący ze Stalowej Woli zagrał pianistę - erotomana.

Identyfikacja sztuki w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego z otaczającą nas rzeczywistością sprawiła, że odbiór „Sonaty” stał się bardziej osobisty i zrozumiały. O ponadczasowości dzieła Witkacego może świadczyć fakt, że powstało na początku XX wieku i idealnie wpisuje się w dzisiejszą rzeczywistość, pokazując widzowi współczesne piekło. To obraz tego, co może się stać z artystą i każdym innym człowiekiem, jeśli zaprzeda duszę „diabłu” wybierając sztukę, sławę czy karierę zamiast życia i uczuć.

Muzykę, która zajmowała naczelne miejsce w tym widowisku skomponował Zbigniew Wodecki. Choreografię opracował Piotr Galiński.