Barbara Kosmowska: nie jestem polską Bridges Jones

Autorka powieści dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Największą popularność przyniosła jej książka „Teren prywatny”, która wygrała konkurs literacki pod nazwą „Dziennik polskiej Bridget Jones”. Pierwszą powieść „Głodna kotka” Kosmowska napisała w wieku 40 lat. – Teraz trochę się jej wstydzę, lecz dała mi ona siłę – powiedziała autorka. – W każdym wieku można przeżyć ciekawą przygodę. W pewnym momencie mojego życia byłam zmęczona pisaniem pracy naukowej, więc postanowiłam zająć się tworzeniem powieści – dodała.
Od 12 lat udaje jej się godzić obowiązki naukowe z pisaniem. Kosmowska pracuje także na Uniwersytecie Słupskim jako adiunkt. – Coraz częściej myślę, aby zająć się wyłącznie pisaniem, lecz boję się sytuacji utrzymywania z książek. Nie chcę spieszyć się z pisaniem książki, gdyż czekają niezapłacone rachunki – podkreśliła Kosmowska.

WĄTKI AUTOBIOGRAFICZNE

Podczas spotkania pisarka opowiadała o czterech swoich powieściach: „Prowincje”, „W górę rzeki”, „Gobelin” i „Hermańce”.  Napisała „Prowincje” jako radna rodzinnego miasta Bytowa. Książka mówi o tym, że bardzo małe miejsce pozwala nam się odnaleźć. Fabuła powieści jest groteskowa, lecz jest w niej także dużo miłości. - Jestem cząstką „Prowincji”. Śmiejąc się w powieści z innych, żartuję także z siebie, lecz nie jest to powieść o mnie – podkreśliła autorka.

Bohaterkę „W górę rzeki” Nataszę, Kosmowska stworzyła trochę na podobieństwo swojej babci i mamy. Natasza to piękna, mądra, starsza pani, która wiele przeżyła. – Bardzo cenię starość, gdyż otaczały mnie mądre stare kobiety. Pisząc o Nataszy składam hołd osobom starszym – podkreśliła Kosmowska.

NAJLEPIEJ OCENIANE

Autorka najdłużej pisała „Gobelin”, książka opowiada o kobiecie alkoholiczce, która musi sięgnąć do swojego piekła, aby później się z niego wydostać. To powieść o przyjaźni, ale także o uzależnieniach w jakie „wpadamy”. Ostania powieść pt. „Hermańce” została najlepiej zrecenzowana przez krytyków wśród wszystkich książek Kosmowskiej. Powieść opowiada o ludziach mieszkających w polskiej wsi Hermańce. Narrator to leniwy, głupi mężczyzna, który ratuje się przed brakiem celu w życiu. – „Hermańce” były dla mnie wyzwaniem, chciałam napisać coś ambitniejszego, nie tylko dla kobiet – dodała Kosmowska. Jest to powieść na wpół realistyczna i fikcyjna.